Kraków w nowych czasach – tydzień 95.

Ostatnia aktualizacja: 02.03.2026 r.

„Kraków w nowych czasach” po raz 95., a w sumie po raz 396. Dziś o wojnie i konfabulacjach, czyli kłamstewkach i kłamstwach. Na początek skrót spraw ponadkrakowskich:

1. A więc wojna, tym razem Amerykanów i Izraela z Iranem.
2. Rocznica wybuchu wojny ukraińsko-rosyjskiej.
3. Jeżeli jest tak dobrze, to czemu jest tak źle, czyli amerykańska szczęśliwość.
4. Pieniądze niedobre, choć tańsze.
5. Sądowe zmiany, czyli diabelska sytuacja.

I sprawy krakowskie w skrócie:

1. Poważna reakcja Prezydenta Miszalskiego.
2. O pieniądzach na metro.
3. Kolejne kłamstwa i rzeczywistość.
4. Nowy skarbnik Krakowa i finansowe perspektywy.
5. Inni „kolesie” to dobrzy kolesie?

Szerzej sprawy ponadkrakowskie:

1. A więc wojna, tym razem Amerykanów i Izraela z Iranem. Stało się, co było przez wielu przewidywane. Mimo, że prezydent Trump szedł do wyborów z obietnicą powstrzymania wojen, właśnie rozpoczął razem z Izraelem kolejną. Ta wojna to z jednej strony zabezpieczanie się Ameryki (i Izraela) przed takim uzbrojeniem się Iranu, że byłby niebezpieczny dla tych krajów, a z drugiej próba, najprawdopodobniej udana, uderzenia w irański, bardzo sprzyjający międzynarodowemu terroryzmowi, ale i niszczący własne społeczeństwo, reżim.

Prawdopodobnie Amerykanom uda się atak – i ten, i następne. Ale co dalej? Od Wietnamu, przez Afganistan, do Iraku Amerykanie wygrywali wojny, ale przegrywali pokój, nie mając pomysłu na to, co dalej. Takiego Planu Marshalla jak kiedyś po wygranej 2 wojnie światowej.

2. Rocznica wybuchu wojny ukraińsko-rosyjskiej. 24 lutego 2022 roku, równo 4 lata temu, Rosjanie zaatakowali Ukrainę. W ciągu kilku dni mieli opanować Kijów, a potem wprowadzić „ruski mir” na Ukrainie. Młode ukraińskie państwo jednak się obroniło, także z pomocą świata, Europy i Polski. Ale to Ukraińcy ginęli, choć zdecydowanie więcej ginęło ruskich okupantów. Dziś Ukraina walecznie broni siebie, ale i broni wolnego świata, w tym Rzeczpospolitej przed Rosją i „ruskim mirem”. Sława Ukrainie, na pohybel okupantom!

3. Jeżeli jest tak dobrze, to czemu jest tak źle, czyli amerykańska szczęśliwość. Pan Prezydent Donald Trump wygłosił do Amerykanów przemówienie. Dziwne przemówienie. Wiele o sprawach wielkiej Ameryki, o rozwoju gospodarczym, o dobrobycie. Wiele spraw prawdziwych, jak choćby widoczny spadek przestępczości, ale i wiele nieprawdziwych, jak choćby o wielkiej gospodarczej prosperity, której ani wskaźniki ekonomiczne nie pokazują, ani większość Amerykanów nie czuje. Dziwne przemówienie, niewiele mówiące o wojnie na Ukrainie, a dużo o supremacji Ameryki. Dziwny czas, dziwne przemówienie.

4. Pieniądze niedobre, choć tańsze. Amerykanie kiedyś, po 2 wojnie światowej zaproponowali Europie wielką gospodarczą pomoc w odbudowie zniszczonej wojną Europy – plan Marshalla. Teraz, w czasach wojny ukraińsko-rosyjskiej i wojny hybrydowej w Europie, Amerykanie mówią tejże Europie, żeby się sama broniła, żeby sama finansowała tę wojnę. Jak Europa tworzy program wsparcia wojennego SAFE, organizuje na to ogromne środki finansowe, to Ameryka mówi, że też chce zamówień z tych funduszy.

Niektóre kraje, jak Szwecja czy Niemcy, nie korzystają z tych funduszy, bo siła ekonomiczna tych krajów pozwala na równie oszczędne, długoterminowe i nisko oprocentowane pożyczki. My, Polska, nie mamy takich oszczędnych, długoterminowych i niskooprocentowanych możliwości. Dlatego to finansowanie nam, Polakom, bardzo się opłaca. Opłaca się także dlatego, że fundusze zostaną w zdecydowanej większości w kraju, tworząc wewnętrzną, gospodarczą siłę polskiego przemysłu zbrojeniowego. To taki zbrojeniowy plan Marshalla na te czasy. Kiedyś Rosja zmusiła Polskę do rezygnacji z ówczesnego Planu Marshalla, a jak będzie teraz?

5. Sądowe zmiany, czyli diabelska sytuacja. PiS kiedyś, tworząc założenia do KPO, spowodował ustawę określającą konieczność tworzenia dla większych miast tzw. Stref Czystego Transportu. I teraz wiele miast, w tym Kraków, tworzy takie strefy, powołując się na tę ustawę. A te strefy budzą kontrowersje. Więc PiS teraz chce zmian, wręcz chce uznania niekonstytucyjności takiej ustawy.

Trochę przypomina mi to sytuację z likwidacją niskiej emisji w Krakowie i w Małopolsce. Najpierw powstaje ogólnopolskie prawo, potem ta sama opcja polityczna (PiS) to prawo regionalnie dostosowywała w Małopolsce, ale jak tylko były protesty, to się wycofywała, rozkładała w czasie, rozciągała w nieskończoność. Też nie lubię agresji, też nie lubię protestów, też wolę ewolucję, ale świat musi się zmieniać. To taka diabelska sytuacja, najpierw coś jest uchwalane, potem zmieniane są podstawy, bo ludzi to zraża. I trudna sytuacja trwa dalej. Taka diabelska sytuacja.

I sprawy krakowskie szerzej:

1. Poważna reakcja Prezydenta Miszalskiego. Jak powiedział Prezydent Miszalski, w sytuacji referendum osoba, której to dotyczy, ma realnie dwa wyjścia. Pierwsze to uznać, że jej racje są niepodważalne, merytoryczne ataki referendalne są bezsensowne, okopać się na swojej dotychczasowej pozycji i czekać na referendalne rozstrzygnięcie. I rozwiązanie drugie, wsłuchać się w merytoryczne zastrzeżenia, oddzielić emocje od racjonalnych przesłanek i próbować część tych merytorycznych zastrzeżeń zrozumieć i znaleźć inne rozwiązania.

I Prezydent Miszalski wybrał to drugie rozwiązanie. Gdyby wybrał pierwsze, byłyby kolejne zastrzeżenia i kolejne emocje, że nie reaguje na protesty, że nie szanuje inaczej myślących protestujących. Ale wybrał drugie, więc wyśmiewa się wprowadzane zmiany. Słyszę głosy, że niepotrzebnie rezygnuje z wielu spraw, vide Dyrektor Franek czy zmiany w strefie parkowania. Ale też słyszę wiele głosów, mówiących o dużej odwadze Prezydenta Miszalskiego, odwadze przyznawania się do konieczności zmian, odwadze, którą niewiele osób ma, przyznawania się do błędów. Myślę, że to dobry ruch, wolniej, bardziej ewolucyjnie, ale do przodu.

2. O pieniądzach na metro. Każdy duży projekt ma swoją dynamikę i kolejne etapy rozwoju. Najpierw wstępne decyzje merytoryczne, finansowe i polityczne. Wiemy wtedy, czego chcemy, ile to będzie kosztować i wstępnie się na to decydujemy. Potem pogłębione działania merytoryczne, pełne studium wykonalności, decyzje środowiskowe, dokumentacja projektu, kosztorys. Gdy mamy te sprawy, następuje szukanie finansowania, najpierw bezzwrotnego, potem niskokosztowego, wreszcie pomocowego i komercyjnego.

Kraków zrealizował etap pierwszy, wstępne decyzje zostały podjęte. Teraz ma być przetarg/europejskie zamówienie publiczne na wykonanie dokumentacji. To najważniejsze zadanie na teraz. A równolegle idą prace nad znalezieniem finansowania, czyli szukanie poparcia politycznego dla jak najtańszego finansowania i szukania finansowania także zwrotnego. I to jest robione. Wicepremier Rządu RP, minister Kosiniak-Kamysz mówi o wsparciu rządowym, potem spotkanie w Warszawie z ministrami i wiceministrami rządu RP o możliwych źródłach finansowania, wreszcie wizyta Prezydenta w Unii Europejskiej.

I znów wyśmiewanie się, bo inny wiceminister niż obecny na spotkaniu Miasta i przedstawicieli Rządu mówi o „nie znaczeniu środków”, bo w Brukseli Prezydent był sam, więc w opinii wyśmiewających, co mógł tam sam załatwić. Komentują tak ludzie, którzy nigdy nie mieli nic wspólnego z realizacją wielkich projektów inwestycyjnych, sami mają problemy z własnymi finansami, ale wiedzą w swoim rozumieniu wszystko o takich wielkich projektach.

A prawda jest oczywista, tylko Prezydent Miszalski jest w stanie załatwić finansowanie krakowskiego projektu metra. Ma polityczne kontakty rządowe, ma polityczne kontakty w Unii Europejskiej. Nie pomoże tutaj znajdująca się w opozycji w Polsce i w Europie Konfederacja czy Prawo i Sprawiedliwość, tym bardziej nie pomoże p. Gibała – polityczny singiel i samotnik. Jeżeli Kraków będzie miał metro, to będzie miał dzięki staraniom obecnego Prezydenta Miasta Krakowa, Aleksandra Miszalskiego. Każdy inny starający się nic praktycznie nie osiągnie.

3. Kolejne kłamstwa i rzeczywistość. Kiedyś tzw. „wiewiórki” mówiły, że Donald Tusk nie chce rozmawiać z prezydentem Miszalskim i żąda od niego niekandydowania w najbliższych wyborach w Koalicji Obywatelskiej. Tak mówili propagandyści proreferendalni. I co się stało? Prezydent Miszalski startuje na przewodniczącego Regionu, a premier Tusk zdecydowanie popiera prezydenta Miszalskiego. Prezydent Miszalski spotyka się roboczo z wiceministrami Ministerstw Infrastruktury, Finansów i Funduszy Europejskich, co na pewno odbywa się za zgodą premiera.

Co na to propagandyści? Ani słowa o prawdziwych relacjach, ani słowa wytłumaczenia się, że napisano nieprawdę, ani słowa przyznania się do pomyłki i nieprawdy. W zamian kolejne opowieści, konfabulacje, kłamstewka o tym, jak prezydentowi Miszalskiemu się nie udało, jak nieobecny na spotkaniu wiceminister „kwestionuje” finansowanie metra, jak bez sensu był wyjazd do Brukseli. I znów za parę/paręnaście dni, jak pokażą się efekty tych działań, to się je przemilczy i wymyśli kolejne kłamstewko, z którego nie będzie się trzeba tłumaczyć.

4. Nowy skarbnik Krakowa i finansowe perspektywy. Pan Tomasz Tylek nowym skarbnikiem Miasta Krakowa. Dobry awans od urzędnika, przez kierownika i dyrektora, na skarbnika to dowód na ewolucyjne i merytoryczne kariery w UMK. Pan Tomasz umie działać w trudnych czasach. Był świadkiem i czynnym urzędnikiem finansowym w czasie wojny na Ukrainie, w czasie pandemii i w czasie wdrażania Polskiego Ładu, kiedy rządowymi decyzjami zdemolowano dochody samorządów. Pan Tomasz ma dużą wiedzę i duże doświadczenie.

A przed Krakowem coraz lepsze finansowo czasy. Wzrasta, dzięki wieloletniej akcji podatkowej, baza podatkowa podatku PIT, wzrasta baza podatku od nieruchomości, wzrasta, mimo problemów z dekoniunkturą, podatek CIT. Ale wzrasta też skala projektów Unijnych i z KPO z ogromnym dofinansowaniem dla projektów miejskich i spółek komunalnych. Wzrastają też środki z rządowych programów społecznych. Będą więc wzrastać dochody samorządu, znacząco wzrastać. To spowoduje wzrost tzw. nadwyżki operacyjnej warunkującej rozwój i inwestycje.

Idą dobre finansowe czasy i to już powoli widać. I dobrze, że w takich czasach skarbnikiem Krakowa jest Pan Tomasz Tylek. Jednocześnie dziękuję Pani Małgosi Okarmus za wieloletnią służbę dla Miasta Krakowa, szczególnie za ostatni bardzo trudny okres.

5. Inni „kolesie” to dobrzy kolesie? Dzięki interpelacji radnego sejmikowego okazało się, że w układzie sejmikowym działa w Urzędzie Marszałkowskim i spółkach marszałkowskich 68 osób z politycznym doświadczeniem i politycznymi powiązaniami jako członkowie PiS, czyli w nomenklaturze proreferendalnych propagandystów – 68 „kolesi”. Jakoś to wcześniej nikogo nie interesowało, choć jest ich dużo więcej niż wskazywanych przez tychże propagandystów ludzi związanych z prezydentem Miszalskim. Ale to są „dobrzy kolesie”, bo nie związani z Koalicją/Lewicą/PSL.

Osobiście uważam, że jeżeli te osoby były wybierane w normalnym naborze, to są normalnie wybranymi pracownikami samorządowymi czy pracownikami spółek i sytuacja jest w porządku. Chyba, że pełnią stanowiska polityczne czy doradcze, to wtedy szefowie mają prawo wybierania bezkonkursowego. Uważam, że obowiązują równe prawa (i obowiązki) niezależnie od politycznego ustawienia. Ja tak uważam, ale wielu uznaje, że jedni mają inne prawa niż drudzy. A tak być nie powinno.

Przypomnę też, że dwukrotnie startowałem w konkursie na prezesa KHK, przygotowałem stosowne dokumenty, opracowałem i przedstawiłem dwukrotnie „Koncepcję funkcjonowania i rozwoju Spółki oraz zarządzania Spółką w warunkach otoczenia rynkowego”. I dwukrotnie wygrałem konkurs na Prezesa KHK. A byłem twórcą KHK i wieloletnim reprezentem Prezydenta w Radzie Nadzorczej KHK.

Wierzę, że w podobny, konkursowy sposób zostali wybrani prezesi spółek Województwa Małopolskiego. Jeżeli tak jest, to tylko pogratulować tak wybranym prezesom i członkom zarządów spółek. Ale to sprawdzenie jest przede wszystkim zadaniem krakowskich mediów, tak obiektywnych i sprawiedliwych. A jeżeli tak nie jest, to dlaczego nikt o tym nie napisał? Czy spółki wojewódzkie tak się różnią od miejskich? Pewnie są o wiele mniejsze, ale zasady obowiązują wszystkich.